Elke Matthijs (Leuven,1978) studeerde beeldhouwkunst aan de Hogeschool Sint-Lukas te Brussel. Sinds 2001 exposeert ze regelmatig.
Ze houdt ervan zich uit te drukken in verschillende materialen en disciplines, maar vindt zichzelf in de eerste plaats beeldhouwer.
In een eerste fase was haar beeldhouwwerk een weergave van cyclische, universele thema's, dit in tegenstelling tot haar tekeningen en schilderijen waarin ze dagelijkse situaties verwerkte, en dat nog steeds doet. Ze maakte grote beelden die voornamelijk uit gelast en gesmeed metaal bestonden. ’De vrouw’ en ‘het beschermen’ speelden een centrale rol in haar werk. Er was steeds een spanningsveld tussen onderbewust en bewustzijn, tussen objectieve en subjectieve werkelijkheid, tussen eenvoud en dubbelzinnigheid en tussen schoonheid en wreedheid terug te vinden. Ze maakte vaak gebruik van contrasterende materialen die met elkaar in dialoog gaan: gesmeed ijzer omringt wol of pluimen. Het gaf uitdrukking aan de beklijvende herinneringen aan Rwanda waar ze als tiener verbleef van 1990 tot 1993.
Het huidige werk van Elke is geëvolueerd uit de onophoudelijke stapels schetsen van dagelijkse gebeurtenissen. Schetsen die verwerkt worden in tekeningen of schilderijen en sommige daarvan die worden verteerd en herkauwd tot de essentie in een beeld gegoten wordt. Nog steeds staat de vrouw centraal, de vrouw in relatie tot zichzelf of tot haar omgeving. Schijnbaar banale situaties waarvan een moment uitvergroot wordt gevangen in brons: de vreugde van de uitgelaten vrouw en haar honden, mensen met opgestoken schouders wandelend in eindeloze regen, het genoeglijk delen van een maaltijd,… Het zijn momenten van diepe verbinding met onszelf, de ander of de natuur. Het zijn uitdrukkingen van ware gevoelens die spontaan opwellen. De beelden maken terstond contact met de toeschouwer omdat deze gevoelens meteen herkend worden, bewust of onbewust. We ervaren een zintuiglijke, bijna nostalgische aansluiting met waar het werkelijk om gaat in ons leven: het intense één zijn met ons handelen. Het tere en het vergankelijke van deze dierbare ogenblikken wordt scherp tot uitdrukking gebracht door het subtiele flinterdunne gebruik van het brons.
Elke: 'Ik zou kunnen zeggen dat kunst maken mijn passie is. Ik sta ermee op en ik ga ermee slapen. Ik teken met eender wat ik bij me heb. Stapels schetsboekjes liggen te wachten om te worden uitgewerkt tot grotere pentekeningen of tot schilderijen. Mijn handen jeuken altijd. Ik heb steeds zin, en dan moet ik aan de slag. Vaak begin ik met realistische, natuurgetrouwe schetsen. Mijn inspiratie en onderwerpen bij het tekenen komen uit mijn directe omgeving. Het zijn de dingen die mij raken, sterk bijblijven en een betekenis voor mij hebben. Na een juiste weergave ga ik steeds minder natuurgetrouw weergeven en het geziene in een andere context plaatsen. Ik wijk af en geef overdreven vormen en proporties. Ik probeer vooral het karakter en de ziel te vangen van hetgeen ik wil weergeven. Ik tracht met mijn werken ook een sociaal engagement aan te gaan. Vooral de verstoorde relatie tussen mens en dier en mens en natuur, de emancipatie van de vrouw en de eerbied voor het kleine, zijn steeds terugkerende thema's. Mijn werken zijn gelaagd en bezitten meerdere betekenissen. Daarom zijn ze voor de toeschouwer geen hapklare brokken. Omdat ik ervaren heb dat veel mensen wel de intentie hebben om het werk te begrijpen, probeer ik hints te geven met een passende titel. Toch is voor mij de vrije interpretatie van de toeschouwer ook zeer belangrijk. Ik vind dat kunst geestverruimend moet werken. Ze heeft als doel ons uit het routinematige en het oppervlakkige te halen, ons te treffen en te confronteren. Het moet iets wakker schudden en een prikkel tot leven geven. Het zou ons moeten aanzetten een onbekend pad te durven inslaan. Ik draag steeds de hoop dat mijn werken anderen tot denken en voelen zullen aanzetten en dat ze de toeschouwer daardoor helpen dichter bij zichzelf te komen.'
