Elke Matthijs (Leuven,1978)
Elke Matthijs studeerde af in 2001 aan de Hogeschool Sint-Lukas te Brussel met de specialisatie beeldhouwkunst. Ze houdt ervan zich uit te drukken in verschillende materialen en disciplines.
In een eerste fase was haar beeldhouwwerk een weergave van cyclische, universele thema's, dit in tegenstelling tot haar tekeningen en schilderijen waarin ze dagelijkse situaties verwerkte. Ze maakte grote beelden die voornamelijk uit gelast en gesmeed metaal bestonden. ’De vrouw’ en ‘het beschermen’ speelden een centrale rol in haar werk. Ze maakte vaak gebruik van contrasterende materialen die met elkaar in dialoog gaan: gesmeed ijzer omringt wol of pluimen. Het gaf uitdrukking aan de beklijvende herinneringen aan Rwanda waar ze als tiener verbleef van 1990 tot 1993.
Het huidige werk van Elke is geëvolueerd uit de onophoudelijke stapels schetsen van dagelijkse gebeurtenissen. Schetsen die verwerkt worden in tekeningen of schilderijen en sommige daarvan die worden verteerd en herkauwd tot de essentie in een beeld gegoten wordt. Nog steeds staat de vrouw centraal, de vrouw in relatie tot zichzelf of tot haar omgeving. Schijnbaar banale situaties worden gevangen in brons: de vreugde van de uitgelaten vrouw en haar honden, mensen met opgestoken schouders wandelend in eindeloze regen, het genoeglijk delen van een maaltijd.… Het zijn momenten van diepe verbinding met onszelf, de ander of de natuur. Het tere en het vergankelijke van deze dierbare ogenblikken wordt scherp tot uitdrukking gebracht door het subtiele flinterdunne gebruik van het brons.
Elke: 'Mijn inspiratie en onderwerpen bij het tekenen komen uit mijn directe omgeving. Het zijn de dingen die mij raken, sterk bijblijven en een betekenis voor mij hebben. Na een juiste weergave ga ik steeds minder natuurgetrouw weergeven en het geziene in een andere context plaatsen. Ik wijk af en geef overdreven vormen en proporties. Ik probeer vooral het karakter en de ziel te vangen van hetgeen ik wil weergeven. Omdat ik ervaren heb dat veel mensen wel de intentie hebben om het werk te begrijpen, probeer ik hints te geven met een passende titel. Toch is voor mij de vrije interpretatie van de toeschouwer ook zeer belangrijk. Ik vind dat kunst geestverruimend moet werken. Ze heeft als doel ons uit het routinematige en het oppervlakkige te halen, ons te treffen en te confronteren. Het moet iets wakker schudden en een prikkel tot leven geven. Het zou ons moeten aanzetten een onbekend pad te durven inslaan. Ik draag steeds de hoop dat mijn werken anderen tot denken en voelen zullen aanzetten en dat ze de toeschouwer daardoor helpen dichter bij zichzelf te komen.'
